Dziś trochę o szczęściu. Tak jak w tytule widzicie sądzę, że warto je mieć, lecz nie za wszelką cenę. Niestety nic mądrzejszego nie przychodzi mi na ten temat do głowy, dlatego mam dla Was wiersz, który dziś przeczytałam i to spowodowało, że o szczęściu dziś na blogu

Co to jest szczęście? – Częste pytanie.
Odpowiedź złożona, a jednak odpowiem,
bo dla mnie szczęściem, móc dawać coś z siebie
dla tych których kocham, i obcych w potrzebie.
Każda życzliwie wyciągnięta ręka,
uśmiech na twarzy i w oczach zmęczonych,
drobny gest wdzięczności – to przecież tak mało,
a znaczy tak wiele w szarej codzienności.
To dom rodzinny, ściany, cztery kąty
i jego progi przyjaźnie skrzypiące.
Po dniu pełnym zmagań, po trudach i znoju,
spieszymy do portu – oazy spokoju.
Szczęściem jest dzień jasny, co po nocy wstaje
i wieczór wytchnienia w gronie osób bliskich
i czyste sumienie, gdy bez żadnych wahań,
zapiszę spełnione uczynki – na zyski.
Szczęściem samo życie, które nam jest dane,
jeżeli rozważnie kierujemy sterem,
wszakże tyle piękna można dostrzec wokół
i tak dużo dobra, gdy dobro się sieje.
Daleko szukamy co mamy tak blisko,
wciąż się rozglądamy, chcemy z życia wszystko.
Tyle w świecie złego, zawiści i krzyku,
a szczęście przysiadło cichutko w kąciku.

Podoba mi się, a Wam? Przemyślenia na temat wiersza i szczęścia opiszcie w komentarzach Miłego wieczoru

Znowu zaczęła się szkoła, powrót do szarej rzeczywistości, jak zwykliśmy mówić. Ale ale przecież to nie jest szara rzeczywistość, do której należy wrócić. Bo przecież, to co było przed świętami, to nie jest czas o ktorym mamy zapomnieć, bo ta historia nie zniknie przecież, musimy pamiętać o tym co było bo z tym wiąże się nasza przyszłość, którą właśnie zaczynamy. Szkoła? Nawet ją lubię, tym bardziej, że to ostatni rok nauki w typowej szkole, za którą niedługo pewnie będę tęsknić Dziś było bardzo spokojnie, wszyscy śmiali się, opowiadali o świętach i Sylwestrze, jak to bywa po powrocie z przerwy świątecznej. Czar dobrego humoru prysł z chwilą zawiadomienia nas o kolejnej próbnej maturze z matematyki. Jednak za chwilę rozpoczęliśmy temat studniowki i uśmiechy znowu nam wróciły Już odliczamy do niej dni :):)  Pewnie czytając tytuł dzisiejszego wpisu zastanawiacie się co to takiego „taize”. Otóż jest to wspónota założona we Francji przez brata Roger. Co rok odbywają się europejskie spotkania Taize, w jednym z europejskich miast. W tym roku, a właściwie na przełomie 2010 i 2011 takie spotkanie odbyło się w Holandii, a dokładniej w Rotterdamie. Miałam być na tym spotkaniu, niestety z powodów osobistych musiałam zostać w Polsce. Pojechała za to grupa moich znajomych. Wczoraj przed południem wrócili i razem z nimi uczestniczyłam w mszy św., grałam, śpiewałam i dzięki czemu czułam się jakbym była tam z nimi Bardzo żałuję, że nie pojechałam, ale już za rok tam będę, jednak nie w Rotterdamie tylko trochę bliżej Polski – w Berlinie. Może ktoś z Was się wybierze??                          W tytule pojawia się jeszcze słowo „spacer” Łączy się to z „Taize” Gdyż, wczoraj wieczorem wybrałam się na spacer z koleżanką, ktora pojechała na spotkanie. Spacer był bardzo miły i sympatyczny. Zresztą jak zawsze. Chwila wytchnienia przed powrotem do szkoły. Taką chwilę polecam jeszcze tym, którzy do tej pory nie pogodzili się z powrotem i kolejnymi wieczorami nad książkami A jeśli mowa o książkach, to ja idę poczytać lekturę

Życzę wszystkim miłego wieczoru

Św. Augustyn powiedział „Ten kto śpiewa, ten dwa razy się modli”… Oni to czynią, warto brać z nich przykład

\”Liczy się każdy dzień\” TGD

Choć ostatnio to nie było do czego;) Baaardzo długo mnie tu nie było, bardzo dużo rzeczy się wydarzyło. I nawet mamy nowy rok Postanowiłam z nowym rokiem tutaj zawitać i zacząć pisać, postaram się to robić teraz regularnie, choć pewnie będzie mi brakować czasu. Ale niech to będzie takie postanowienie noworoczne Może mi się uda, hehe Od września zaczął się ciężki czas, bo ostatnia klasa szkoły sredniej, a co za tym idzie – MATURA! Tak strasznie to brzmi, ale w listopadzie próbne matury poszły mi nawet nieźle, ale wiadomo, nie te się liczą, tylko maj, który zbliża się wielkimi krokami. Ale zanim maj, to jeszcze trochę opowieści o tym co było. Więc próbne matury zdane Budowanie relacji na nowo, które zostały zniszczone lub bardzo naderwane. KSM, muzyka, śpiew… Wszytsko zaczęło się od nowa, żyję od nowa, śmieje się, cieszę Jakie to jest cudowne uczucie. No i taksobie szkoła leicała, dzień za dniem… I przyszłą zima. Zima to moja ulubiona pora roku… To takie magiczne uczuciu, kiedy idzie się ulicami gdzie jest pełno śniegu, ktory pada i pada. Uwielbiam tę magię… W szkole wraz z rozpoczęciem się zimy, zaczęły się próby poloneza na studniowkę, która już za 3 tyg Ale będzie zabawa!! A co do prób, to początki były masakryczne. Jejciu, nic nie wychodziło. Ale teraz już polonez ma coraz wyższe biegi I tak minął czas do Świąt i Sylwestra. Jedno i drugie spędzałam w domu, choć miałam być na ostatnie dni roku w Rotterdamie. Ale nie żałuję, bo żaden Rotterdam, nie zastąpi lądowania w śniegu i spojrzeń pewnej osoby W tym chciałabym Ci podziękowac, za te lądowania w zaspach, za sanki, za Ciebie :*:*:*Ajj rozmarzyłam się… Teraz czekam na ciąg dalszy, czyli łyżwy!! Zamówiłam sobie nowe, ale nie  jeździłam od kilku dobrych lat Co to będzie za wstyd Ale przy nim mogę nawet upadać co chwilę, bo i tak będziemy sie z tego śmiać. I tym optymistycznym akcentem, kończę ten wpis… Wróciłam, w końcu wróciłam, tak NAPRAWDĘ

A na zakończenie, jeśli chcecie to posłuchajcie: A. Piaseczny „Śniadanie do łóżka”… Uwielbiam

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dzwięk troche niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widziec naprawde zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzec
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a bedziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiac o miłosci
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

ks. Jan Twardowski

Wiersz ten jest pełen sensu, pełen prawdy, jak żaden inny. Za każdym razem, gdy go czytam łzy kręcą się w oku. Dzis ten wiersz widnieje tutaj z powodu pewnej utraconej osoby. 6lat temu straciłam kogoś kogo bardzo kochałam i kocham do dziś, kogoś kto nauczył mnie patrzeć na świat, kto prowadził mnie i uczył. Dzięki tej osobie jestem dziś taka jaka jestem.  To ta osoba długo ze mna rozmawiała, opowiadała  o wszystkim co może mnie napotkać w zyciu. Z tą ososbą uwielbiałam siedzieć całymi dniami w pokoju, chodzić na spacery, śmiać się, płakać albo po prostu milczeć.  Za szybko go straciłam, nie powiedziałam tylu ważnych rzeczy… Chciałabym go zobaczyć, przytulić się, powiedzieć jak mi smutno i źle… Chciał dla mnie zawsze dobrze, wiedziałam że jest przy ,mnie… Czułam, że zesłał mi pewną osobę bym nie była sama, ale myliłam się… Tak bardzo migo brakuje, tak bardzo brakuje mi mojego dziadka. Kochanego, czułego, a zarazem srogiego gdy trzeba… Dziadku byłeś i będziesz na zawsze w moim sercu, KOCHAM CIĘ!!!

Twoja Magdusia

Czas nieubłaganie mija,
dni składają się z wielkiej kałuży łez…
Czy jest cień szansy na ich koniec…
czy może są po to by wytrzymać i znaleźć ich cel…

Nie zawsze można określić ten cel,
nie wiemy czy kochać czy może już nie…
A może czas przerwać ten życia sens
i odejść by znów rozpocząć i znowu szukać Cię w mym śnie…

Już wiem, że wszystko po to by kochać Cię,
by cieszyć się chwilą a nie odchodzić w cień.
Pamiętać te chwile, Twój dotyk
lecz naprawdę a nie przez mgłę…

To takie próby, żadna poezja…

Był sobie ptak obdarzony parą doskonałych skrzydeł
o bajecznie barwnych piórach, stworzony do swobodnego
szybowania w przestworzach ku radosci tych ,którzy obserwowali go w locie.
Pewnego dnia ptaka tego zobaczyła młoda kobieta i zakochała się w nim bez pamięci.
Serce jej mocno zabiło , oczy zalśniły z zachwytu ,gdy patrzyła jak z gracją szybuje po błękitnym niebie.
Ptak poprosił ją by mu towarzyszyła i polecieli razem w pełnej harmonii.
Kobieta podziwiała, czciła ,wielbiła kochanego ptaka.
Lecz pewnego dnia pomyslała:
A może on zechce odkryć ludzkie krainy , poznać odległe zakątki świata?
I przestraszyła się własnych myśli. Przestraszyła się że już nigdy nikogo tak nie pokocha. I obudziła się w niej zazdrość,
zazdrość o to, że ptak umie latać. Poczuła się samotna.
Zastawie na niego pułapke – pomyslała.- Nastepnym razem gdy się pojawi już ode mnie nie odleci.

Ptak który rownież był bardzo zakochany przyfrunał nazajutrz. Wpadł do klatki i nie mogł się już z niej wydostać-stał sie więźniem.
Kobieta napawała się jego widokiem. Był przedmiotem jej gorącej namiętności, pokazywała go przyjaciółkom, które wzdychały: Naprawdę cudowny, jaka jesteś szczęśliwa. Jednak z biegiem czasu zaszła w niej zadziwiajaca przemiana: ponieważ ptak stał sie jej własnoscią i nie musiała juz go zdobywać, przestał ją interesować. A on nie mogąc już latać z dnia na dzień pogrążał sie w coraz wiekszym smutku, pióra mu wyblakły skrzdła opadły a kobieta zwracała na niego uwagę tylko wtedy, kiedy przynosiła mu jedzenie.
Pewnego dnia, gdy podeszła do klatki okazało sie ze ptak jest martwy. Wpadła w rozpacz i odtąd ani na chwile nie przestawała o nim mysleć. Ale nie pamietała o klatce, pamietała tylko dzień, kiedy ujrzała go po raz pierwszy, jak szybował wysoko w obłokach, swobodny i szczęśliwy.
Gdyby mogła przyjrzeć się sobie samej zrozumiałaby, że tym co tak naprawde wzruszało ja w ukochanym, była jego wolność, ciekawość świata energia jego silnych skrzydeł. Utraciła sens życia i śmierć zapukała jej do drzwi. CZEMU PRZYSZŁAS?-zapytała ja udręczona kobieta.
-Abyście mogli być znowu razem – odpowiedziała śmierć.
Gdybyś pozwoliła mu odlatywać i wracać kochałabyś i podziwiałabyś go do dzisiaj. Teraz jestem ci potrzebna byś mogła go odnaleźć.
Paulo Coelho

W tym opowiadaniu można znaleźć jakąś ukrytą prawdę… Może warto ją zastosować we własnym zyciu…

Spodobał mi się :

Powrót

Pokochaj mnie od nowa pokochaj jeszcze raz
Ja będę cię miłować tak jak ten pierwszy raz.

Spotkajmy się na łące w lesie gdzie tylko chcesz
Żeby być zawsze razem, podziwiać ptaków śpiew.

Natura czyni cuda i każdy o tym wie – iskierkę
W nas rozbudza nadzieją, rozbudza też.

P.S. Nie zawsze mamy to czego chcemy, ale trzeba wiedzieć co wtedy jest najważniejsze…